გზა

530139_341014055987233_1453039742_n

      ჩაფიქრებული მივუყვებოდი ალაგ–ალაგ განათებულ, სრულიად გაუკაცრიელებულ ქუჩებს, შუა ღამით. ქარიც კი არ იძროდა. ყველაფერი გაშეშებულ, გაქვავებულ მასას ჰგავდა. არაფერი არ არღვევდა მყუდროებას, მხოლოდ საკუთარი ნაბიჯების ხმა ჩამესმოდა, ისიც შორიდან.
თავი ავწიე და ჩემს წინ კაცი დავლანდე, რომელიც ჩემსავით მისეირნობდა. უცებ მეც გავჩერდი და ისიც შესდგა. სრულმა მდუმარებამ დაისადგურა. თვალს არ ვაშორებდი უცნობს. მან თავი გვერდულად დახარა, თითქოს უკან გამომხედაო, გაუნძრევლად. ხელები აიღო და უცნაური მოძრაობა დაიწყო, თითქოს მუსიკას აყოლებსო, სადირიჟორო ჯოხს. როცა თავიც ააყოლა რიტმს, ცოტა სინათლე მოხვდა სახეზე და შევნიშნე, რომ თვალები დახუჭული ჰქონდა. გავიფიქრე, ალბათ გიჟია–მეთქი, მაგრამ… მერე აღმოვაჩინე, რომ ეს გიჟი მე ვიყავი.
სინამდვილეში, ეს მე ვიდექი შუა, ნახევრად განათებულ გზაზე და სრულ მდუმარებაში ვაყოლებდი არარსებულ მუსიკას ხელს. თვალები დახუჭული მქონდა და ვიხედებოდი იმ უკანმყოფის თვალებით, რომლის მზერაც, სინამდვილეში, ზურგს მიწვავდა. მერე მივხვდი, რომ ისიც მე ვიყავი.
პირველი ნაბიჯი გადავდგი გიჟისკენ, მეორე, მესამე.. გიჟთან მივედი ისე, რომ ადგილიდან არც გავნძრეულვარ. მივედი მასთან, ანუ ჩემთან მოვიდა, ანუ ჩემთან მოვედი… ჩემში შემოვედი.
თვალები გავახილე, ისევ იქ ვიყავი, ცარიელ, უძრავ, მკვდარ სამყაროში. ახლა კი, მეც მომესმა მუსიკა, სადღაც შორიდან. ალბათ ის სიშორეც ჩემში იყო.. რიტმს ავყევი და ასე განვაგრძე გზა…

Advertisements

ბანალურად რომ ვთქვა “ჩვენ ვიწყებთ”

სახლი. შენი პატარა და მყუდრო ოთახი.  დიდი ლოგინის ერთ პატარა კუთხეში მოწყობილი: თათარივით ფემორთხმული, კალთაში ნოუთით, მარცხენა მუხლთან თეფშით (რომელზეც სახელდახელოდ გაკეთებული სენდვიჩი გეგულება) და მარჯვენა მხარეს მოზრდილი, სასმელით ნახევრად სავსე ჭიქით (“მუღამისთვის” რა თქმა უნდა), ამ ყველაფერს დამატებული წყნარი მუსიკა… ზიხარ და უბრალოდ “იწყებ”.

წარმოიდგინეთ?… მაშინ, თქვენ ამ წუთას დამინახეთ მე. თქვენც ჩემსავით მოკალათდით და თქვენც ჩემთან ერთად იწყებთ. მაგრამ რას?!… არც მე ვიცი ヅ

წინა პოსტში ვახსენე რომ ჩემი მომავალი პოსტების ფორმატი ძირითადად ჩანახატის სტილში იქნებამეთქი. ახლაც მინდოდა პირდაპირ შემოქმედებით ნაწერებზე გადავსულიყავი, მაგრამ გადავწყვიტე, ასე რომ ვთქვათ, “არ მეჯახებინა” და როგორც ბლოგს შეესაბამება, ამ პოსტით ერთგვარი შესავალი გამეკეთებინა ჩემი შემდგომი ნაბიჯებისთვის. სიტყვა “დაწყებაც” ალბათ სწორედ ამას მიესადაგება. ანუ ამჯერად, მართლა ვიწყებ ბლოგის მიხედვას, მისი სახის მიცემას და ასე შემდეგ.

მოკლედ გაგაცნობთ ჩემს მომავალ გეგმებს: 1) ახლა მოვყვები და ნელ–ნელა ავტვირთავ ჩემს ძველ ჩანახატებს 2) შემდეგი პოსტები მთლიანად დაეთმობა ჩემს “გულისნადებს” 3) არ ვაპირებ ვიყო მეამბოხე და დღევანდელი ქართული ბლოგების მსგავსად ვინმე(ებ)ის ან რამე(ებ)ის კრიტიკას მოვყვე, უბრალოდ ვიქნები ჩემი ფიქრების შემოქმედი. 4) და მთავარი… არაპროგნოზირებადი ვიქნები და რაც აქ ვთქვი იმათაც დავარღვევხოლმე ^_^

რა იყო ახლა ამ სტატუსის დაწერის მიზანი? ის რომ აწი აღარ მინდა მოგმართოთ ოფიციალურად. ეს გვერდი პირადია და მინდა ჩემს თავში, ჩემს სამყაროში ჩავიკეტო, თქვენ კი საშუალებას გაძლევთ შემოიჭყიტოთ. ბევრჯერ დავიწყე ამ სტატუსის მზადება, რომ როგორმე მომება თავი “დაწყებას”, ხან რბილი ვიყავი, ხან ძალიან ცივი, მოკლედ გადავიწვი და პირდაპირ შეტევაზე გადმოვედი 🙂

მაშასადამე.. მე ვიწყებ ^_^

მე

   1340256645_podborka_2_50

     მოგესალმებით ქალბატონებო და ბატონებო, მეგობარნო და უცნობნო, მადლობას მოგახსენებთ რომ ყურადღების ღირსად ჩამთვალეთ. მშვენივრად ვიცი, გამოჩნდა ახალი ბლოგი და თქვენც, მისგან სიახლეს, მეტ ორიგინალობასა და ინფორმატიულობას მოითხოვთ.  არ ვიცი, რამდენად დავაკმაყოფილებ ამ კრიტერიუმებს, მაგრამ ვეცდები მოსაწყენი არ გავხდე. აქვე აღვნიშნავ, რომ ეს პირადი, გასართობი ბლოგია და მასში დიდი იდეების ძებნას ნუ დაიწყებთ.

    ბევრი ვიფიქრე, პირველი პოსტი რა დამეწერა. ისევ საკუთარ თავზე შევჩერდი, რადგან ამ ბლოგიდან ხომ ჩემი აზრები უნდა მოგახვიოთ თავს და თქვენც, სასურველია იცოდეთ ვინ ვარ…1338115743_podborka_01

   “ვინ ვარ მე?!” ეს ცუდი კითხვაა, რადგან კაცობრიობა დღემდე ცდილობს ამოხსნას რამდენიმე კითხვა  და მათ შორის, ერთ–ერთი სწორედ ესაა. სიმართლე რომ ვთქვა, არ მიყვარს საკუთარ თავზე საუბარი, მაგრამ ამ შემთხვევაში ამის აუცილებლობას ვხედავ.  მოკლედ, ვარ ერთი ამბიციური, არათავმდაბალი, თავდაჯერებული და უამრავი ნაკლით დახუნძლული ადამიანი. ჩემი ცხოვრება, ერთი დიდი ქაოსია, მაგრამ, მიუხედავად ამისა (და ზოგიერთებისგან განსხვავებით) არასდროს არ ვმალავ მას. მიყვარს წარსულში ქექვა (და არა მარტო ჩემს წარსულში), ასევე ადამიანთა მართვა და ამავდროულად მათი დახმარება. ფანტაზიას ძალიან მნიშვნელოვანი როლი აქვს ჩემს ცხოვრებაში, მას ბევრი ტკივილიც მოუტანია ჩემთვის და ბევრი სიამოვნებაც, მაგრამ მაინც ჩემი განუყოფელი ნაწილია, შეიძლება ითქვას, ვცხოვრობ ილუზიებით. ამ ყველაფერთან ერთად, ვფიქრობ შემოქმედებითი უნარის მქონე ადამიანიც ვარ. არ დავმალავ, ამ ბლოგში მინდა ჩემი ჩანახატები თუ ლექსები “გამოვამზეურო” (სხვათაშორის, სწორედ ამ მიზეზით გადამაწყვეტინეს მეგობრებმა საკუთარი გვერდის შექმნა). ჰო, რაც მთავარია, უნდა აღვნიშნო, რომ საკმაოდ მძიმე ფსიქიკის ვარ(მერყევი, გაუწონასწორებული, “გაორებული”, ნერვოზიანი და ასე შემდეგ), და რაც უფრო ვუღრმავდები, მით უფრო ვიშლები. ალბათ სწორედ ამიტომაც მაინტერესებს ძალიან ფსიქოლოგია. არის ორი თემა, რაზეც ან საერთოდ არ ვსაუბრობ, ან ძალიან ბევრს. ესენია: “პოლიტიკა” და “რელიგია”. ძირითადად აპოლიტიკური ვარ. არის გამორჩეული თემებიც, რომლებზედაც მიყვარს საუბარი: “სიკვდილი” და “სექსი” . მიყვარს ლიტერატურა, ხელოვნება (თითქმის ყველა სახის). თვითონ ვსწავლობ ტელე–კინო ხელოვნებაზე, კერძოდ, კინორეჟისურა მაინტერესებს. მოკლედ, მეტი რაღა დავამატო, ჩემი ხასიათს თვითონაც შეიცნობთ მომდევნო პოსტებში. (ან დაწვრილებით სხვა დროსაც ვისაუბრო, არაა გამორიცხული).

დავუბრუნდეთ ბლოგს. მას შევურჩიე მწვანე, მშვიდი ფერი თემად. მესმის, ჩემი ქაოტური ცხოვრების დახასიათების შემდეგ, რთულია მასთან კონტრასტის დაჭერა, მაგრამ ახლავე ავხსნი. სიმწვანე და სიმშვიდე მართლაც მხიბლავს, აქაც ვეცდები მუდამ მშვიდი და სასიამოვნო განწყობით ვწერო და თქვენც იგივე შეგიქმნათ. თუმცა, აქვე დავამატებ, ალბათ ბლოგის თემაც ჩემს ხასიათთან ერთად შეიცვლებახოლმე. რაც შეეხება სახელს. “ბალუ”, ამ ზედმეტსახელს უკვე თორმეტი წელია ვატარებ და ვფიქრობ დამსახურებულადაც. ვერ ვიტყვი რომ მულტ–ფილმის პერსონაჟივით კეთილი ვარ, მაგრამ ფიზიკურად აშკარად ვგავარ. ეს, ჩემი პირველი პოსტია, და ცოტა არ იყოს, მიჭირს წერა. ამიტომ ნელ–ნელა დავასრულებ. კიდევ ერთხელ მადლობას გეტყვით ყურადღებისთვის, ბოდიშს მოგიხდით თუ სადმე, რამე შეცდომას დავუშვებ/დავუშვი, იქნება ეს გრამატიკული, თუ ფაქტობრივი. ვერ ვიტყვი რომ კრიტიკის მოყვარული ვარ, მაგრამ სიამოვნებით მივიღებ ობიექტური ადამიანებისგან და ვეცდები გავითვალისწინო თითოეული შეცდომა. მოკლედ, წარმატებები მე, ამ ბლოგს და გილოცავთ, კიდევ ერთი ახალი ბლოგერი გამოვიჩეკე.    პატივისცემით, ბალუ.

1340018114_0-2

AF576~Blue-in-the-Eyes-Posters

baloo